Vlakbij Biddinghuizen ligt het Harderbos, een gebied waar Schotse Hooglanders, reeën en bevers leven. Op een plakkerige vrijdagzomeravond wandelden Josien en ik de Korte Beverroute, een route van ongeveer 4,8 km, uitgezet door Natuurmonumenten. Het is een bijzonder bos, omdat het pas in de jaren ‘60 is aangelegd. Hiervoor was het de bodem van het IJsselmeer en daarvoor zelfs de Zuiderzee. Het bos was ooit bedoeld om hout te maken, maar later werd het voor recreatie gebruikt en inmiddels wordt het zelfs bijna helemaal met rust gelaten, waardoor het voelt alsof je loopt door een bos dat al eeuwen bestaat.

We parkeerden de auto bij een kleine parkeerplaats en volgden de blauwe pijlen. Na een eerste stukje bos kwamen we uit bij een klein vijvertje waar flink wat eenden, meerkoeten en een zwaantje aan het dobberen waren. Volgens de routebeschrijving van Natuurmonumenten hadden we hier kuifeenden en dodaarzen kunnen zien, maar die waren blijkbaar even een ommetje maken, want die hebben we niet gezien. In de verte zagen we hier wat Schotse Hooglanders grazen en toen we verder waren gelopen hoorden we er zelfs een paar loeien.

Wat mij heel erg aansprak tijdens deze route, was dat je bij het omslaan van elk hoekje het idee kreeg dat je in een totaal ander bos aan het wandelen was. Soms stond je tussen de populieren, dan opeens beuken of eiken. De lichtinval tussen de bladeren was elke zoveel meter totaal verschillend. Nadat we ergens een bruggetje overgestoken waren, liepen we zelfs opeens in een soort appel- of perenboomgaardje. 

Halverwege liep een flink deel van de route langs het water. Vanwege de naam van de route hoopten we natuurlijk wel ergens een bevertje tegen te komen. Als het zou gebeuren, dan zou dat vast daar zijn. Maar helaas, we kwamen er niet één tegen. Wat wel jammer was, was dat middenin dit gebied een enorme elektriciteitsmast stond en we dus langs dit deel van het pad begeleid werden door flink wat kabels in de lucht.