Op een bloedhete augustusdag zochten we onze toevlucht in het bos vlak bij Veere. Zeeland staat normaal vooral bekend om open vlaktes, wind en eindeloze uitzichten, dus een stukje schaduw was meer dan welkom. Hier op de Schotsman, wat een zandplaat is, lopen twee wandelroutes van Staatsbosbeheer: de gele van 3,1 kilometer en de groene van 5,8 kilometer. Wij liepen de gele route.

Staatsbosbeheer staat er een beetje om bekend dat ze weinig informatie geven over hun routes of de gebieden waar ze doorheen lopen. Het is dus gissen naar de achtergrond van deze route (als in: we weten er eigenlijk helemaal niets over). We hoopten vooral op de nodige beschutting.

Vanaf het startpunt doken we al snel het bos in. Het eerste stuk liep lekker door schaduwrijk terrein met slingerende paden en af en toe een open stuk ertussen. Het is geen superoud bos, maar omdat het op sommige bossen wel wat ruig oogt, krijg je toch wel dat gevoel.

We merkten aan de wind en de ziltige lucht dat je hier niet ver van het Veerse Meer zit, ook al liep de route er niet echt langs.Het landschap wisselde een beetje tussen bos en open veld, maar heel spectaculair werd het eerlijk gezegd niet.

De rust was wel heel fijn. Tussen het geruis van de bomen hoorden we meerdere soorten vogels. Het is altijd leuk om even stil te staan en te kijken of je iets ziet, al zien we niet altijd alle vogeltjes die we wel horen.

Halverwege dachten we heel even dat we nog langs het water zouden komen, maar dat gebeurde nou niet echt op een manier waar je even blijft hangen. Voor Zeeland, waar water normaal de hoofdrol speelt, voelde dat een beetje als een gemiste kans.