In 2009 brandde een deel van de Schoorlse Duinen af. Ik kan het me nog goed herinneren. Mijn oom en tante huurden destijds een stacaravan in een naastgelegen park en vlak na de bos-/duinbrand was ik er op bezoek en liepen we een rondje door het aangetaste gebied. Vanaf Buitencentrum Schoorlse Duinen is door Staatsbosbeheer een route uitgezet, met de toepasselijke naam ‘Roetroute’. Deze route loopt deels door het destijds verwoeste gebied en je kunt goed zijn hoe de natuur zichzelf in die jaren – in die relatief korte tijd – heeft hersteld. Een heel bijzondere route, met een mooie boodschap door een prachtig gebied.

Op een koude en grijze  januaridag parkeerden we bij het Buitencentrum waar je een superleuk winkeltje hebt en ongetwijfeld een prima kopje koffie kunt drinken. Er beginnen heel erg veel routes bij dit centrum, dus kijk goed welk bordje je moet volgen. Voor de Roetroute volg je de zwarte pijlen met de naam van de wandeling. Er zijn ook gewone zwarte pijlen, maar als je die volgt doe je vast een hele gezellige, maar compleet  andere wandeling. Hoewel het tijdens onze koude winterdag niet regende, werden stukken van de wandeling omgeleid omdat ze onder water stonden. Luister hierbij braaf naar de instructies van Staatsbosbeheer. De natuur is extreem kwetsbaar en als jij met je zware wandelschoenen dwars door de heide gaat stampen omdat je je voeten droog wil houden, gaan al die arme plantjes hartstikke dood. 

Het pad loopt eerst door prachtig bosgebied. Mooie naaldbomen en af en toe wat kruisende weggetjes of een grote duinvallei. Er zijn verschillende trappen die je naar de toppen van de duinen leiden. In eerste instantie vervloekten we die trappen heel erg omdat die soms echt oneindig leken, maar halverwege de wandelingen worden ze vervangen door vrij steile paadjes van mul zand en toen begonnen we de trappen toch wel ernstig te missen. Op een bepaald moment staken we een fietspad over en kwamen we terecht in een stukje duingebied vol heide en met een vogelmeer. Dit deel was bij ons deels ondergelopen vanwege de hoge waterstanden. Toen we door dit gebied heen waren gebanjerd (en soms dus gewaad),staken we weer een fietspad over en liepen terug het bos in. Hier waren flink wat paden die schuin omhoog liepen, soms moesten we ploeteren door mul zand. Let op dat je op tijd aan deze wandeling begint.

Wij waren aan de late kant met deze wandeling gestart en zagen misschien wel een prachtige zonsondergang, maar stonden opeens in het pikkedonker midden in het bos. We besloten onze wandeling af te breken en direct naar de weg door te steken. Echt jammer, want het was een prachtige wandeling! Mooi afwisselend, echt een stil gebied met maar weinig wandelaars en prachtige uitzichten.